دل بردی از من بیغـــــــــــما ای ترک غــــــارتگر من

دیدی چه آوردی ای دوست از دست دل بر سـر من

عشق تو در دل نهــــان شد دل زار و تن ناتوان شـد

رفتی چو تیـــــر و کمان شد از بار غــــــــم پیکر من

می سوزم از اشتــــــــیاقت در آتشــــــــم از فراقت

کانون من سیـــــــــــنه من ســـــــودای من آذر من

بار غـــــــــــــم عشق او را گردون نیارد تحـــــــــمل

چون می تواند کشـــــــــــــیدن این پیـــکر لاغـر من

اول دلم را صفــــــــــــــــا داد آیینه ام را جــــــلا داد

آخر به باد فنـــــــــــــا داد عشق تو خاکســـــتر من

دعوایی که بین حافظ و صائب و شهریار بر سر "آن ترک شیرازی" اتفاق افتاده:

به قول حضرت حافظ:
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندو اش بخشم سمرقند و بخارا را

و صائب در جواب می گوید:
هر آنکس چیز می بخشد، ز جان خویش می بخشد
نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندو اش بخشم سر و دست و تن و پا را

و شهریار در جواب می گوید:
هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد
نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را
سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند
نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندو اش بخشم تمام روح و اجزا را

و دوستی گوید:
هر آن کس چیز می بخشد، به زعم خویش می بخشد
یکی شهر و یکی جسم و یکی هم روح و اجزا را
کسی چون من ندارد هیچ در دنیا و در عقبا
نگوید حرف مفتی چون ندارد تاب اجرا را

         تا نگاه مي كني وقت رفتن است

 باز هم همان حكايت هميشگی

             پيش از آنكه با خبر شوی

                      لحظه عزيمت تو ناگزير می شود

 آی !

     ای دريغ و حسرت هميشگی

                 ناگهان چقدر زود دير مي شود !

درباره  قیصر امین پور بیشتر بدانیم